Δεν γράφω αυτό το κείμενο ως ειδικός. Το γράφω ως άνθρωπος που έζησε κάτι που κράτησε πολύ, πόνεσε πολύ και άργησε να πάρει όνομα. Για περίπου 26 μήνες είχα έντονο πόνο χαμηλά στην κοιλιά και στην πύελο. Και θέλω να το πω δημόσια, γιατί μπορεί να το περνάει κι άλλος, χωρίς να ξέρει προς τα πού να στραφεί.
Όλα ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2023. Ο πόνος έμοιαζε στην αρχή με ουρολοίμωξη. Από εκεί και μετά άρχισε ένας μαραθώνιος: εξετάσεις, ιατρικά ραντεβού, θεραπείες, διαφορετικές ειδικότητες. Πολλές φορές οι απαντήσεις έλεγαν “δεν φαίνεται κάτι ανησυχητικό”. Όμως εγώ πονούσα.
Με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν ήταν απλώς μια “ενόχληση”. Ο πόνος έκανε κύκλους. Ερχόταν και έφευγε, αλλά ποτέ δεν έφευγε πραγματικά. Υπήρχαν εξάρσεις που συνδέονταν με την περίοδο, τη γυμναστική ή τη σεξουαλική επαφή. Άλλες φορές ένιωθα συσπάσεις ή μούδιασμα. Ένιωθα συχνά κούραση και αδυναμία. Παράλληλα είχα και ημικρανίες που εμφανίζονταν και υποχωρούσαν. Υπήρχαν μέρες που δεν μπορούσα να λειτουργήσω όπως πριν.
Στην πορεία βρέθηκε και ενδομητρίωση, και τον Μάιο του 2024 έκανα χειρουργείο. Ήταν ένα σημαντικό βήμα. Όμως, στη δική μου περίπτωση, ο πόνος δεν εξηγήθηκε πλήρως μόνο από αυτό και συνέχισα να ψάχνω.
Η πιο καθαρή απάντηση ήρθε αργότερα, τον Ιανουάριο του 2026. Στο πλαίσιο αξιολόγησης του χρόνιου πόνου, κατευθύνθηκα για εξειδικευμένη εκτίμηση και εκεί διαπιστώθηκε ότι έχω υπερτονικό πυελικό έδαφος. Με απλά λόγια: οι μύες χαμηλά ήταν “μονίμως σφιγμένοι” και δεν χαλάρωναν σωστά. Αυτό μπορεί να προκαλεί πόνο και συμπτώματα που μοιάζουν με ουρολογικά ή γυναικολογικά προβλήματα, γι’ αυτό και είναι εύκολο να χαθεί μέσα στη συνηθισμένη διερεύνηση.
Κοιτώντας πίσω, νιώθω ότι στη δική μου περίπτωση συνέβαλαν πράγματα που από μόνα τους δεν φαίνονται “επικίνδυνα”, αλλά μαζί έφτιαξαν έναν φαύλο κύκλο: το έντονο σφίξιμο στον τοκετό, η προσπάθειά μου να επανέλθω γρήγορα μετά τη γέννα με έντονη άσκηση, και ένα αρχικό επεισόδιο ουρολοίμωξης που με έκανε να σφίγγομαι όλο και περισσότερο. Έτσι, κάθε ερέθισμα στην περιοχή — περίοδος, άσκηση, σεξ — μπορούσε να με ξαναρίξει.
Σε κάποια φάση πήρα αγωγή για πόνο και είδα αισθητή βελτίωση. Αυτό δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκαν όλα από τη μία μέρα στην άλλη. Σημαίνει όμως ότι επιτέλους υπήρχε μια κατεύθυνση που έβγαζε νόημα.
Θέλω όμως να σταθώ και σε κάτι που θεωρώ εξίσου σημαντικό: την επικοινωνία μέσα στο ζευγάρι. Το λέω αυτό γιατί στην αρχή ούτε εγώ καταλάβαινα τι μου συμβαίνει. Ο άντρας μου έβλεπε πως κάτι έχω, το ένιωθε, αλλά όταν μου μιλούσε, εγώ πολλές φορές το απέφευγα. Θύμωνα μαζί του, κλεινόμουν, και χάναμε την επικοινωνία μας. Μαζί με αυτή, χάσαμε και την ερωτική επαφή.
Κι όμως, ήμουν τυχερή: ο άντρας μου κατάλαβε ότι υπάρχει πραγματικό πρόβλημα. Με στήριξε, περίμενε, έκανε υπομονή. Και ναι — πολλές φορές με πίεσε να ψαχτώ, γιατί έβλεπε ότι κάτι δεν πάει καλά, ακόμη κι όταν εγώ δεν είχα κουράγιο ή καθαρό μυαλό να το διαχειριστώ. Έχω ακούσει για πολλά ζευγάρια που χωρίζουν από τέτοιες καταστάσεις, όχι επειδή δεν υπάρχει αγάπη, αλλά επειδή δεν υπάρχει επικοινωνία. Στη δική μου περίπτωση, εγώ απομάκρυνα τον άντρα μου, όμως εκείνος επέμεινε να μείνει δίπλα μου.
Και αναρωτιέμαι: πόσες γυναίκες έχουν το ίδιο ή παρόμοιο πρόβλημα και, από φόβο, ντροπή, κούραση ή λάθος επικοινωνία, απομακρύνονται από τον άνθρωπό τους — και τελικά το ζευγάρι διαλύεται; Γι’ αυτό θέλω να περάσω ένα μήνυμα σε γυναίκες και άντρες: σας παρακαλώ, μιλήστε μεταξύ σας. Είστε ταίρι. Και το ταίρι είναι εκεί για να στηρίζει και να βοηθάει. Ακόμα κι όταν δεν καταλαβαίνετε ακριβώς τι συμβαίνει, η κατανόηση, η υπομονή και η ειλικρινής επικοινωνία μπορούν να κρατήσουν ένα ζευγάρι όρθιο.
Το βασικό μήνυμα που θέλω να μείνει είναι αυτό: αν πονάς επίμονα χαμηλά και οι εξετάσεις βγαίνουν “καλές”, μην το αφήσεις. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Μπορεί να σημαίνει ότι δεν έχει βρεθεί ακόμα η σωστή εξήγηση.
Αν μπορώ να πω κάτι πρακτικό, είναι τα εξής:
- Μην μένεις σε μία μόνο γνώμη όταν ο πόνος επιμένει.
- Κράτα σημειώσεις: πότε πονάς, τι το χειροτερεύει, τι το ηρεμεί.
- Ρώτα αν χρειάζεται αξιολόγηση και για το πυελικό έδαφος, ειδικά αν ο πόνος σχετίζεται με περίοδο, άσκηση ή σεξ.
Κλείνω με κάτι προσωπικό: σε αυτή τη διαδρομή στάθηκα τυχερή γιατί είχα τον άντρα μου δίπλα μου. Με βοήθησε να κρατάμε ιστορικό, να οργανώνουμε τις εξετάσεις, να ψάχνουμε λύσεις, και — το πιο σημαντικό — να μην τα παρατήσω.
Γράφω την ιστορία μου για να ενημερωθεί ο κόσμος. Γιατί υπάρχουν προβλήματα που δεν φαίνονται εύκολα, αλλά είναι απολύτως πραγματικά. Και γιατί, μερικές φορές, η σωστή απάντηση έρχεται μόνο όταν συνεχίζεις να ψάχνεις.
Βικτώρια Βασιλείου
Σημείωση: Το παρόν κείμενο αποτελεί προσωπική μαρτυρία και δεν αντικαθιστά ιατρική αξιολόγηση ή συμβουλή.
